Tamim ibn Bahr

Tamim ibn Bahr, muhtemelen 821’de, Orhun üzerindeki Uygur başkenti Ordu-Balık’a bir elçilik heyetine başkanlık etti.^[1] Neden gönderildiği belirsizdir. Anlatımı, Uygurların o sırada Tanrı Dağları’nın kuzeyindeki bozkırın tamamını Çaç’a kadar denetlediğini gösterir. Orada menziller ve bir posta düzeni kurduklarını da gösterir.^[1] Aynı yıl bir Uygur ordusu, Semerkant’a birkaç gün uzaklıktaki Ustrushana’da bulunuyordu.^[1] Coğrafyacı İbn Hurdadbih’in Uygurlar ve Kimekler hakkında bildikleri Tamim’den geliyordu. Tamim’in kendisi Çin’i az biliyordu.^[2]

Yolculuk

Yirmi gün boyunca pınarları ve otu olan, ama köyü olmayan bir bozkırdan geçti. Orada yalnızca menzil hizmetinin adamları çadırlarda yaşıyordu. Sonra yirmi gün birbirine yakın köyler ve ekili topraklar arasında yol aldı. Ardından, tarımca zengin büyük bir kent olan kralın kentine ulaştı.^[3] Kentin kocaman on iki demir kapısı, pazarları ve çeşitli zanaatları vardı. Sarayın düz tepesinin üstünde altın bir çadır duruyordu. Çadır dışarıdan uzaktan görülürdü ve yüz kişi alırdı.^[3] En hızlı yolculuk aracı at menziliydi. Soğuk yüzünden yılın altı ayında kullanılabilirdi. Büyük kafileler deve, at ve bazen arabalardan oluşan kervanlarla giderdi.^[4] Karabalgasun’da, diye yazar, Zındık dini, yani Maniheizm hâkimdi. Bu din, başkentin dışındaki kentlerde uygulanan iki dinden yalnızca biriydi.^[5] Ülkenin harikaları arasında, yağmuru, karı ve soğuğu dilediği gibi indirten çakılları sayar. Bunları en çok Tokuz Oğuz kralı saklar.^[6]