Balamir

Balamir, herhangi bir kaynağın adını andığı ilk Hun kralıdır. Yalnızca tek bir kaynakta, Jordanes’in Got tarihinde adı geçer.^[1] Jordanes’te Ostrogotları iki kez Hun egemenliği altına sokar.

Ermanarik yarasından hasta yatarken, diye yazar Jordanes, “Hunların kralı Balamir onun kötü sağlığından yararlanarak bir orduyu Ostrogotların ülkesine soktu”. Ermanarik ne yarasının acısına ne de Hunların akınlarına dayanabildi. Öldü.^[2] Sonra Hunların egemenliğinde yaşamak istemeyen Amal Vinitharius ayrıldı ve Antes’e savaş açtı. Bu şekilde özgürce ancak bir yıl hüküm sürmüştü ki Balamir, Gotların büyük bir bölümüyle birlikte Hunlara verdiği yemine bağlı kalmış olan Got Gesimund’u yanına çağırdı. Balamir Vinitharius’a karşı bir ordu sürdü. Vinitharius ilk iki savaşı kazandı. Üçüncüsünde, Erac denilen bir nehirde, Balamir onu kafasından bir okla vurdu.^[3] Sonra Vinitharius’un torunu Vadamerca ile evlendi. Bütün Got halkını barış içinde yönetti. Bunu, Hunların öğüdü altında hüküm süren kendi Got kralı aracılığıyla yaptı.^[4]

Olayların çağdaş anlatısı olan Ammianus hiçbir Hun’un adını vermez. Onun anlatısında Ermanarik kendi canına kıydı. Halefi Vithimiris Hunlarla değil Alanlarla savaştı, yanında kiraladığı Hunlar vardı.^[5] Bazı araştırmacılar, bu savaş konusunda Ammianus ile Got geleneği ayrıldığında Ammianus’u tercih eder.^[6]

Balamir’in yaşayıp yaşamadığı tartışmalıdır. Kimileri onu silik bir figür olarak niteler ve soruyu açık bırakır. Cassiodorus’un bir Got prensesini bir tür kral olmayan bir adamla evlendirmeyeceğini de not eder.^[7] Aynı kişiler, adın Got Valamer’e uydurulduğunu savunur. Hun adı Balimber idi, diye de ekler.^[8] Balamir’in hiç var olmadığı da savunulmuştur. Gotlar onu, kendilerini kimin fethettiğini açıklamak için uydurmuştur.^[9] Bazı eserler onu yorum yapmadan Hunların kralı olarak tekrarlar.^[10] Dördüncü bir anlatıma göre, yaşadıysa olsa olsa bir boyun ya da o iş için bir araya getirilmiş bir savaşçı grubunun önderiydi. Bu anlatıma göre Alanlara ve Gotlara karşı hamleleri yöneten güçlü, fetihçi bir kişilik görünmez.^[11] Ondan sonra kaynaklarda adı geçen ilk Hun, yaklaşık 400’de Uldız’dır.^[12]

Notlar

^ Mierow 1915, p. 164
^ Jordanes; Mierow 1915, § 130, p. 87
^ Jordanes; Mierow 1915, § 247–249, p. 121
^ Jordanes; Mierow 1915, § 249, p. 121
^ Ammianus Marcellinus; Rolfe 1939, xxxi.3.2–3, p. 397
^ Maenchen-Helfen 1973, p. 17
^ Maenchen-Helfen 1973, p. 12, 59
^ Maenchen-Helfen 1973, p. 414
^ Thompson 1948, p. 57
^ Golden 1992, p. 89
^ Sinor 1990, p. 181
^ Maenchen-Helfen 1973, p. 59

Kaynaklar

Jordanes (after Priscus and Ammianus Marcellinus)
Ammianus Marcellinus

Literatür

Charles Christopher Mierow, The Gothic History of Jordanes in English Version, with an Introduction and a Commentary (1915)
John C. Rolfe, Ammianus Marcellinus, with an English Translation, vol. III: Books XXVII–XXXI (1939)
Otto J. Maenchen-Helfen, The World of the Huns: Studies in Their History and Culture (1973)
E. A. Thompson, A History of Attila and the Huns (1948)
Peter B. Golden, An Introduction to the History of the Turkic Peoples (1992)
Denis Sinor (ed.), The Cambridge History of Early Inner Asia (1990)