Zerkon

Zerkon, Hun kralı Bleda’nın sarayında yaşayan bir Mağribliydi ve yarattığı gülüş için alıkonulurdu.^[1] Priscus onu kısa boylu, kambur ve ayakları eğri biri olarak anlatır. Burnu o kadar yassıydı ki burnunun yerini yalnızca burun delikleri gösterirdi. Kekemeliği ve görünüşü insanları güldürürdü.^[2]

Bleda’nın yanında

Zerkon, Libya’dayken Ardaburius’un oğlu general Aspar’a verilmişti.^[2] Barbarlar Trakya’yı işgal ettiğinde esir alındı ve kraliyet İskitlerinin yanına getirildi.^[2] O, 441’deki büyük Hun istilasından sonra Bleda’nın eline geçmiş olabilir.^[3] Attila onun görüntüsüne dayanamazdı. Bleda ise Zerkon saçma sözler söylese de, tek söz etmeden yürüyüp tuhaf hareketler yapsa da ölçüsüzce sevinirdi.^[2]

Zerkon ziyafetlerde ve seferde Bleda’nın yanındaydı. Seferde güldürmek için yapılmış bir zırh giyerdi.^[2] Bir keresinde bazı Romalı esirlerle birlikte kaçtı. Bleda ötekileri umursamadı ve Zerkon’u büyük bir titizlikle arattı.^[2] Zerkon zincirlenmiş olarak geri getirildi. Bleda onu görünce güldü ve öfkesini bir kenara bıraktı. Neden kaçtığını ve Romalıların yaşamını neden kendilerininkinden iyi bulduğunu sordu.^[2]

Zerkon, kaçmakla yanlış yaptığını söyledi. Bir gerekçesi vardı, dedi: ona eş verilmemişti. Bleda daha da çok güldü ve ona bir eş verdi. Kadın soylu doğmuş, kraliçenin hizmetkârı olmuş, ama bir kusur yüzünden artık ona hizmet etmeyen biriydi. Zerkon, Bleda’nın ömrünün sonuna kadar onunla yaşadı.^[2]

Kraliçenin hizmetkârları soylu doğmuş Hun kadınları olabilir. O zaman pasaj, Hunlar arasında soydan gelen bir soyluluğun kanıtı olur.^[4] Ya da Bleda ona Konstantinopolis’teki imparatoriçe sarayının nedimelerinden birini verdi.^[3] Pasaj Suda’da günümüze ulaşmıştır.^[3]^[4] Priscus’a atfı, yayımcı Valesius’a dayanır.^[5]

449’daki dönüşü

Bleda’nın ölümünden sonra Attila, Zerkon’u Batı Romalıların generali Aetius’a armağan olarak gönderdi. Aetius onu Aspar’a yolladı.^[2] Bu armağan, Bleda’nın öldürülmesinden sonra Aetius ile Attila’nın hâlâ dostça ilişki içinde olduğunun işareti olabilir.^[6]

Zerkon karısını İskitya’da bırakmıştı. Edeko, karısını geri almasına yardım edeceği sözüyle onu Attila’ya dönmeye ikna etti.^[7] Umudu boşa çıktı, çünkü Attila geri döndüğüne kızmıştı.^[7] Zerkon, Attila’yı eğlendirerek fikrini değiştirmeyi ummuş olabilir.^[8]

449’da Attila, Maximinus’un Roma elçileri için bir ziyafet verdi.^[9]^[10] İki şarkıcıdan ve bir delinin ardından Zerkon girdi. Görünüşü, giysisi, sesi ve karmakarışık Latince, Hunca ve Gotça sözleriyle bütün topluluğu kahkahaya boğdu.^[7]^[11] Yalnızca Attila baştan sona aynı yüzle kaldı.^[12]^[11]

Adı ve dili

Zerkonİngilizce
Zercoİngilizce

Zerkon’un üç dilli karmakarışık konuşması, Priscus’un Hunca’yı Gotçadan ve Latinceden ayırdığını gösteren pasajlardan biridir.^[13] Ad büyük olasılıkla Mağribli bir addır. Bu durumda ad, Latincede zerco ya da zergo diye yazılan Proto-Bulgar unvanı ičirgü ile ilgili değildir.^[14]

Notlar

^ Priscus; Müller 1851, fr. 8, p. 92; fr. 11, p. 96
^ a b c d e f g h i Priscus; Müller 1851, fr. 11, p. 96
^ a b c Thompson 1948, p. 73
^ a b Maenchen-Helfen 1973, p. 198
^ Müller 1851, p. 96
^ Thompson 1948, p. 128
^ a b c Priscus; Müller 1851, fr. 8, p. 92
^ Thompson 1948, p. 118
^ Priscus; Müller 1851, fr. 8, p. 91
^ Thompson 1948, p. 220
^ a b Bury 1923, p. 288
^ Priscus; Müller 1851, fr. 8, p. 92–93
^ Maenchen-Helfen 1973, p. 377
^ Maenchen-Helfen 1973, p. 424

Kaynaklar

Priscus

Literatür

Karl Müller (ed.), Fragmenta Historicorum Graecorum, Bd. IV (darin: Menandri Protectoris fragmenta, griechisch mit lateinischer Übersetzung) (1851)
J. B. Bury, History of the Later Roman Empire from the Death of Theodosius I to the Death of Justinian, vol. I (1923)
Otto J. Maenchen-Helfen, The World of the Huns: Studies in Their History and Culture (1973)
E. A. Thompson, A History of Attila and the Huns (1948)