587’nin ilk ayında İşbara Kağan, Sui sarayına haraçla bir oğlunu gönderdi. Heng ile Dai arasında avlanmak için izin istedi.[1] İmparator kabul etti, şarap ve yiyecek gönderdi. İşbara ve halkı bunları almak için iki kez eğildi.[1] İşbara bir günde kendi eliyle on sekiz geyik öldürdü ve kuyruklarını ve dillerini sundu.[1] Zihe garnizonuna dönerken hükümdar çadırı yandı. Bir aydan biraz fazla sonra öldü.[1]
Av izni
İşbara, ejderha yılında, 584’te yazılmış bir mektupla Sui’ye boyun eğmişti.[1] İmparator halkını çölün güneyine geçirmesine ve Baidao ovasında yaşamasına izin vermişti. Çölü sınır yapan antlaşmadan sonra yıldan yıla haraç gönderdi.[1] 587 izni de aynı türden bir lütuftu. Sui Shu, imparatorun buna yine izin verdiğini söyler.[1]
Yıllar önce Zhou prensesi Qianjin ordugâhına geldiğinde İşbara, elçi Zhangsun Sheng’i bir yıl boyunca yanında tutmuştu. Onunla sık sık avlanmış ve iki kartalı vurması için ona iki ok vermişti.[2] Sui tarihleri İşbara’nın avını birden fazla yerde anlatır.[3] Heng ile Dai arasındaki arazi Shanxi’nin kuzeyinde yer alıyordu.[4] Modern anlatımlar, Shanxi’nin bu kesiminin Qin’den beri at ülkesi olduğunu not eder. Burası sonradan, göçebelerin atlarının ipek karşılığında el değiştirdiği Tang pazarına ev sahipliği yaptı.[5]
On sekiz geyik
Sui Shu günün avından başka bir şey vermez: kağanın kendisinin öldürdüğü on sekiz geyik ve getirilip sunulan kuyrukları ile dilleri.[1] Geyiklerin nasıl, bir çevirme avıyla mı yoksa atlılarla mı alındığını söylemez. Sunuyu kimin aldığını da söylemez.[1] İmparator ava izin vermiş ve şarabı göndermişti. Sunu büyük olasılıkla ona yönelikti. Bazı araştırmacılar ise kuyrukları ve dilleri, ganimetin sembolik bir payı sayar. Bu pay toprağın kullanımı karşılığında bir kez verilmiştir, Göktürklerin otlak ya da yerleşim izni için verdiği öbür armağanlar gibi.[6]
Yangın ve İşbara’nın ölümü
İşbara Zihe garnizonuna döndüğünde hükümdar çadırı yanmıştı.[1] Bunu ağır karşıladı. Bir aydan biraz fazla sonra öldü.[1] İmparator üç gün divanı askıya aldı ve taziye için kurban memurlarını gönderdi.[1] İşbara vasiyetiyle tahtı kardeşi Bağa’ya bırakmıştı. Halefiyet bunu izledi.[1]
Tanıklar
Sui Shu avı, yangını ve ölümü tek bir paragrafta anlatır.[1] Bei Shi aynı paragrafı küçük söz farklarıyla taşır.[7] Sui Shu’dan yararlanır ve ikinci bir tanık değildir. Dolayısıyla tek anlatım, izni veren ve haberi alan Sui sarayının anlatımıdır.
Geyikler, kuyruklar ve diller, Sui Shu’nun yangından önce İşbara hakkında kaydettiği son şeydir.[1] Avdan geriye bir sayım kalır: üstünün izniyle güneye avlanmaya gelmiş bir kağanın bir günde on sekiz geyiği.
Notlar
Kaynaklar
- Sui Shu (Book of Sui), juan 51, 84
- Bei Shi (History of the Northern Dynasties), juan 99 (after Wei Shu, Zhou Shu and Sui Shu)
Literatür
- Ildikó Ecsedy, Trade-and-War Relations between the Turks and China in the Second Half of the Sixth Century (1968)
Buraya bağlantı verenler1
- Gelenekler ve eğlenceler
- Hunting among the Göktürks
Bu maddeyi kaynak göster
Yavuz, Emre-E. “Ishbara's Hunt (587).” Turkic Atlas, revised 8 November 2026. https://turkicatlas.org/events/ishbaras-hunt-587/
Son güncelleme: 8 Kasım 2026
