Avarların kaçışı, altıncı yüzyılın ortasında bir bozkır halkının Göktürklerin önünden batıya çekilişiydi.[1] Birçok yer değiştirdikten sonra Avarlar Kafkasya’nın kuzeyindeki Alanlara geldi. Alanlar aracılığıyla Konstantinopolis’te Justinianus’un sarayına ulaştılar.[2] Karadeniz ile Hazar Denizi’nin kuzeyindeki bozkıra büyük olasılıkla 557 sularında vardılar. İlk elçilikleri 558’de Konstantinopolis’e geldi.[1] Batı Göktürklerini yöneten İstemi, Eftalitlerle savaşı bitince onlara saldırmaya yemin etti.[3] Avar meselesi, Göktürklerle Konstantinopolis arasında bir çatışma kaynağı olarak kaldı.[4]
Kaçaklar
Kaçakların kağanları ve yönetici soyluları büyük olasılıkla çökmüş Rouran devletinin soylularından geliyordu. Yirmi bin kadar kişi 552’den sonra batıya kaçmıştı.[5][6] Paniğe kapılıp batıya, büyük olasılıkla Göktürk ordularının yanından geçerek at sürdüler.[7] Kaçakların kim olduğu konusunda başka araştırmacılar farklı düşünür. Biri, onların 555’te Göktürklerin elinde ağır bir yenilgiye uğradığını ve bunun onları batıya doğru harekete geçirdiğini söyler.[8] Bir başkası, Rouranlardan ya da Eftalitlerden ya da her ikisinden kaçtıklarını söyler. Bu anlatımda yolda başka grupları da yanlarına aldılar.[1]
Göktürklerin gözünde onlar kaçaktı. Elçiliklerin Bizanslı tarihçisi Menandros, “Türklerin önderi” Silzibul’un bir sözünü korumuştur.[3] Silzibul, Avarların kaçışını ve ayrılırken Göktürk mallarına verdikleri zararı öğrendi.[3] Onların ne Göktürklerin kılıçlarından göğe uçarak kurtulacak kuşlar ne denizin derinliklerine saklanacak balıklar olduğunu, yeryüzünde yol almak zorunda olduklarını övünerek söyledi.[3] Eftalitlerle savaşı bitirince Avarlara saldıracaktı. Onlar da onun gücünden kurtulamayacaktı.[3] Menandros’a göre bu övünmeyle Eftalitlere karşı savaşa devam etti.[3] Silzibul, Menandros’un İstemi’nin adı için kullandığı biçimlerden biridir.[9]
Konstantinopolis’e giden yol
Birçok yer değiştirdikten sonra Avarlar Alanlara geldi. Alan hükümdarı Sarosius’a, kendilerini Romalılara tanıtması için yalvardılar.[2] Sarosius, Lazika’da Roma kuvvetlerine komuta eden Germanus’un oğlu Justinus’a söyledi. Justinus da imparatora bildirdi.[2] Justinianus elçiliğin Bizans’a gönderilmesini sağladı.[2] İlk elçileri Kandikh, boyların en büyüğünün ve en güçlüsünün geldiğini duyurdu.[2] Avarlar, dedi, yenilmezdi. En değerli armağanlar, yıllık ödemeler ve çok verimli bir toprak karşılığında Roma devletini koruyacaklardı.[2]
Sonraki Bizanslı vakanüvis İtirafçı Theophanes, gelişi Eylül 557’den Ağustos 558’e kadar süren yılın altına koyar.[10] Onun sözleriyle, sözde Avarların tuhaf ırkı Bizans’a ulaştı ve bütün kent onlara bakmak için toplandı.[11] Saçlarını arkada çok uzun bırakıyor, kurdelelerle bağlayıp örüyorlardı. Giysilerinin geri kalanı öteki Hunlarınkine benziyordu.[12] Kendi ülkelerinden kaçak olarak İskitya’ya ve Mysia’ya gelmişlerdi. Justinianus’tan kendilerini kabul etmesini istediler.[12]
Justinianus onlara armağanlar gönderdi: altın işlemeli kordonlar, sedirler ve ipek giysiler. İmparatorluk muhafızlarından elçi Valentinos’u da gönderdi.[13] Avarları düşmanlarına karşı Romalılarla ittifaka çağırdı.[13] Avarlar bunun üzerine Unigurları ve Zali denen bir Hun halkını ezdi. Sabirleri yok ettiler.[13] Bazı araştırmacılar bu Valentinos’u, 576’da Göktürklere giden elçiyle aynı kişi sayar.[14]
Tarih
Alanlar arasına varış genellikle 557 ya da 558’e tarihlenir. Bazı araştırmacılar 559 ya da 560’ı tercih eder.[14] Başkaları, Avarların Justinianus’un Lazika’daki komutanına 555 yenilgisinden sonra, 557’de ulaştığını söyler.[8] Üçüncüsü, Avarların Roma ile ilk temaslarını 558 ya da 559’a tarihler. Bazı Avarların Göktürklerin 558’deki Eftalit fethinden önce kaçmış olduğunu savunur.[15]
Göktürk iddiası
Göktürkler meseleyi kendi hâline bırakmadı. 568’de Konstantinopolis’teki elçileri, II. Justinus’un Avarlar hakkındaki sorusunu cevapladı. Bir kısmı hâlâ Göktürklere bağlıydı, kaçanların sayısı yaklaşık yirmi binci.[16] Avar meselesi böylece Maniakh elçiliğinin ilk kabulünde de gündemdeydi. 576’da Göktürk prensi Turxanthos onlara “kölelerim, Uarkhonitai” dedi.[17] İmparatoru, “efendilerinden kaçmış kölelerimizle” antlaşma yapmakla suçladı. Menandros bununla Avarları kastettiğini ekler.[17] Turxanthos, atının kamçısını görseler bile yeryüzünün en dibine kaçacaklarını söyledi.[17] O sırada Avarlar 567 ve 568’de Gepidleri Pannonia’dan atmış ve orada baskın güç olmuştu.[1]
Theophylaktos’un anlatısı
Bir kuşak sonra Theophylaktos Simocatta hikâyeyi başka türlü anlattı. Theophylaktos, bir Göktürk kağanının İmparator Maurikios’a mektubunu verir. Mektupta kağan, Stembischagan ile ittifak içinde Avar ulusunu köleleştirmişti.[18] Yenilen Avarların bir kısmı Taugast’a kaçtı. Başkaları Mucri denen bir halka kaçtı.[19] Theophylaktos, Avrupa’daki Avarların gerçek Avarlar olmadığı sonucuna vardı.[20] Onun anlatısında Var ve Chunni’nin küçük bir kısmı Justinianus döneminde kaçıp Avrupa’ya yerleşti.[19] Barselt, Onogurlar ve Sabirler onları Avar sanıp armağanlarla ağırladı. Kaçaklar da bu adı aldı.[21] Bazı araştırmacılar, Theophylaktos’un mektubu yanlış tarihlediğini savunur. Adın hikâyesini Menandros’un Uarkhonitai’sinden kurmuş olabileceğini de ekler.[22]
Sonuçlar
Kaçış ilk kaçaklarla bitmedi. Theophylaktos aynı sapmada, yine Var ve Chunni’den gelen Tarniach ile Kotzager’in Göktürklerden kaçıp Avrupa’ya geldiğini ve Avar kağanına katıldığını söyler. Bu, Tarniach ve Kotzager’in kaçışıdır.[23] Takviye on bin kişiyi buldu.[23] Bazı araştırmacılar bu ikinci kaçışı 582’ye, yani Turum ayaklanmasının yılına tarihler.[24] Avarların takibi Göktürklerin Avrupa’ya yayılmasını başlattı. Bu yayılma Göktürkleri İdil’e, Kafkasya’ya ve Kırım’a getirdi. Göktürk-Rouran Savaşlarını doğu bozkırından Roma sınırına taşıdı. Kaçıştan yirmi yıl sonra bile kaçaklar, bir Göktürk prensinin bir Roma elçisine ilettiği ilk şikâyetti.
Notlar
- ^ a b c d Golden 1992, p. 111
- ^ a b c d e f Menander Protector; Blockley 1985, fr. 5.1
- ^ a b c d e f Menander Protector; Blockley 1985, fr. 4.2
- ^ Golden 1992, p. 129
- ^ Golden 2013, p. 62–63
- ^ al. 2022, e6
- ^ Yavuz 2025, p. 227
- ^ a b Scott 1997, p. 340
- ^ Blockley 1985, p. 262
- ^ Theophanes the Confessor; Scott 1997, p. 339
- ^ Theophanes the Confessor; Scott 1997, p. 339–340
- ^ a b Theophanes the Confessor; Scott 1997, p. 340
- ^ a b c Menander Protector; Blockley 1985, fr. 5.2
- ^ a b Blockley 1985, p. 253
- ^ Whitby 1986, p. 188
- ^ Menander Protector; Blockley 1985, fr. 10.1
- ^ a b c Menander Protector; Blockley 1985, fr. 19.1
- ^ Theophylact Simocatta; Whitby 1986, p. 188
- ^ a b Theophylact Simocatta; Whitby 1986, p. 189
- ^ Theophylact Simocatta; Whitby 1986, p. 188–189
- ^ Theophylact Simocatta; Whitby 1986, p. 190
- ^ Whitby 1986, p. 188–189
- ^ a b Theophylact Simocatta; Whitby 1986, p. 191
- ^ Whitby 1986, p. 191
Kaynaklar
- Menander Protector
- Theophanes the Confessor (after Theophylact Simocatta)
- Theophylact Simocatta
Literatür
- R. C. Blockley, The History of Menander the Guardsman: Introductory Essay, Text, Translation, and Historiographical Notes (1985)
- Peter B. Golden, An Introduction to the History of the Turkic Peoples (1992)
- Peter B. Golden, Some Notes on the Avars and Rouran (2013)
- Guido Alberto Gnecchi-Ruscone et al., Ancient Genomes Reveal Origin and Rapid Trans-Eurasian Migration of 7th Century Avar Elites (2022)
- Cyril Mango, Roger Scott (trans.), The Chronicle of Theophanes Confessor: Byzantine and Near Eastern History AD 284–813 (1997)
- Michael Whitby, Mary Whitby (trans.), The History of Theophylact Simocatta (1986)
- Emre-E. Yavuz, The Gokturk Empire: 2nd Edition (2025)
Buraya bağlantı verenler4
- Savaşlar
- The Göktürk–Rouran Wars
- Muharebeler ve olaylar
- Flight of the Tarniach and Kotzager · The khan's letter to Maurice
- Kaynaklar
- Menander Protector
Bu maddeyi kaynak göster
Yavuz, Emre-E. “Flight of the Avars (557).” Turkic Atlas, revised 8 November 2026. https://turkicatlas.org/events/flight-of-the-avars-557/
Son güncelleme: 8 Kasım 2026